Kremacje

Spopielanie zwłok zmarłych jest bardzo starym rytuałem pogrzebowym, pojawiającym sie w wielu kulturach – obrzędowości indyjskiej czy też u starożytnych Greków i Rzymian. W kulturze dawnych Słowian kremacja była powszechna, obrządek grzebania ciał został narzucony i był kulturowo obcy. Ten zwyczaj pogrzebowy zrodził sie z przekonania o oczyszczającej i wyzwalającej sile ognia.

Na świecie kremacja jest bardzo popularna. W Japonii spopiela się 94 procent zmarłych, w Czechach oraz Skandynawii niemal 70%. W Europie Zachodniej ten odsetek to ok. 50 procent, w USA – 36 procent. W Polsce ten współczynnik wynosi ok. 5 procent.

Spopielanie ciała odbywa się w trumnie, w temperaturze ponad 1000 stopni Celsjusza. Cykl kremacyjny trwa do 2 godzin. Prochy zmarłego składane są do urny i przekazywane rodzinie zmarłego wraz ze Świadectwem Kremacji.

Obrzędy pogrzebowe nie różnią się od tradycyjnego pochówku w trumnie i przeprowadzone są z zachowaniem ceremoniału i honorów należnych zmarłemu, składając urnę do grobu lub umieszczając w kolumbarium (niszy urnowej).

W 1963 roku Kościół dopuścił możliwość kremacji, jako zgodnej z religią katolicką. Nowy Kodeks Prawa Kanonicznego z 1983 roku, podtrzymuje postanowienia z 1963 roku: „Kościół usilnie zaleca, by pobożny zwyczaj grzebania ciał zmarłych był przestrzegany; jednakowoż nie zakazuje kremacji o ile nie została ona wybrana z pobudek przeciwnych nauce chrześcijańskiej” (Kanon 1176, 3).